NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Zapalcie światła.
Zaczynajcie.
Panie i panowie, oto Louis C.K.
A więc myślę, że aborcja jest...
Ja...
Oto co myślę.
Oto moje zdanie.
Myślę, że...
nie powinnyście jej robić, no chyba że musicie.
Wtedy lepiej ją zróbcie.
Poważnie.
Jeśli musicie, to lepiej ją zróbcie.
Nie pieprzcie się z tym.
I się pośpieszcie.
Niezrobienie koniecznej aborcji jest jak niewysranie się.
Tak samo paskudne.
Jak wstrzymywanie kupy.
Tak uważam.
Aborcja to zrobienie kupy.
To w stu procentach to samo.
A może nie?
Tak czy nie?
To albo stawianie klocka, albo zabijanie dziecka.
Jedna z tych dwóch rzeczy.
Nic pomiędzy.
Jeśli nie podoba wam się porównanie do srania,
uważacie to za dzieciobójstwo. To jedyna alternatywa.
Co oznacza, że powinniście stać z transparentami przed budynkiem.
Ludzie nienawidzą przeciwników aborcji. Są wrzaskliwi i okropni.
Uważają, że dzieci są mordowane.
A jak mają reagować? „To niefajne”.
Ale nie chcę się czepiać.
Nie chcę psuć im dnia wypełnionego zabijaniem dzieci.
Ja nie uważam tego za zabijanie.
No może troszeczkę...
To troszeczkę jest zabijanie.
To w stu procentach zabijanie. Zabicie dziecka w całości.
Ale myślę, że kobiety powinny mieć prawo zabijania dzieci.
Tak uważam.
Powinny mieć prawo je zabijać.
Tak.
Zabijajmy dzieci!
Postrzelajmy trochę i zabijmy parę niemowlaków.
Zabiłem wczoraj czwórkę. Były kurewsko opóźnione.
Jedno albo drugie.
Mówi się, że aborcja powinna być legalna, bezpieczna i przeprowadzana rzadko.
Ale dlaczego rzadko, skoro ma być legalna?
Legalna aborcja jest jak sranie.
Skoro ma być przeprowadzana rzadko, to jest mordowaniem dzieci.
Ale kobiety powinny mieć do niej prawo.
Z dwóch powodów.
Po pierwsze życie nie jest takie ważne.
Po prostu nie jest.
Nie jest.
Ludzie za bardzo się ekscytują...
życiem: „Och, życie”.
Walcie się.
Zróbcie listę wszystkich gównianych rzeczy będących elementami życia.
Życie jest spoko. Lubię je.
Nie jest mi potrzebne.
Będzie mi dobrze bez niego.
Ale lubię życie, a wiecie, jak bardzo?
Nigdy się nie zabiłem.
Tak je lubię.
Właściwie to jestem na granicy.
Lubię je na tyle, by się nie zabić.
Ale biorę to pod uwagę.
Mam 49 lat, dwoje dzieci.
Parę razy przejrzałem taką broszurkę.
Chciałem się zabić, aby wygrać spór.
Nie powinno się o tym mówić, nawet psychiatrze.
Jeśli was spyta: „Masz myśli samobójcze?”,
mówcie, że nie, bo jak się przyznacie,
rzucą się na was, krzycząc: „Trzymajcie go!”
Ale musicie o tym mówić.
Świat jest pełen ludzi, którzy się dziś nie zabili.
Także tutaj.
Wszyscy przez to przeszliśmy: „Pieprzyć to, żyję dalej”.
To...
To ciekawy fakt dotyczący życia.
Życie może być trudne i przygnębiające.
Ale nie jest obowiązkowe.
Nie ma przymusu.
Nic nie musisz, bo możesz się zabić.
Przyślą wam pismo z wydziału komunikacji, a wy:
„Odmawiam, zabiję się”.
Można to zrobić tylko raz.
Ale można.
Ciekawe, bo nawet kiedy komuś kiepsko się w życiu wiedzie, i tak je wybiera.
Nawet najgorsze, najbardziej gówniane życie
jest najwyraźniej coś warte.
Bo ludzie jak już żyją, to na maksa.
Patrzyliście kiedyś na kogoś, myśląc: „Powinien się zabić.
Czemu on nie...?”
Spojrzeliście na auto jadące obok: „Szlag,
po co ja na niego patrzyłem?
Ciężko patrzeć,
co dopiero nim być”.
To koleś...
w sraczkowatym aucie.
Któż wybiera taki kolor?
Nikt nie wybiera takiego koloru auta.
Taki po prostu dają.
„To moje auto?” „Tak, pieprzony frajerze, brązowe”.
Nie powinni ich w ogóle produkować, to wredne.
Patrzysz, a tu koleś w sraczkowatym, poobijanym aucie,
z oknem zaklejonym workiem na śmieci.
Co powstrzymuje go przed samobójstwem?
Dlaczego to odwleka?
Co powstrzymuje go od tego, by przestać być takim?
Ile by to kosztowało?
No ile?
Oba okna są zatkane workami na śmieci?
Wiecie, ile cierpienia wiąże się z tymi workami?
Ile chwil zasranego cierpienia?
„Wypowiedzieli mi ubezpieczenie. Rozbiłem szybę.
Taśma klejąca”.
Oto prawda: ucieczka nie rozwiąże problemów.
Ale samobójstwo rozwiąże wszystkie.
Naprawdę.
Rozwiąże nawet światowe problemy.
Za ciebie.
„A co z ISIS?”
„Zabij się,
wtedy nigdy cię nie dorwą”.
Gdyby każdy, kto boi się ISIS,
zabił się teraz,
ISIS by przegrało.
Wszyscy na świecie mieliby ich wtedy gdzieś.
„Odetniemy mu głowę!”
„No dobra”.
„To przestało być zabawne”.
Najgorsza rzecz, gdy jest się pozbawionym głowy, to...
Jeśli...
Najgorsze jest to, że się wygląda potem jak idiota.
To jest najgorsze.
Obcinają ci ją, a wtedy ty...
Jak pieprzony ułom...
Nie lubią obcinać głów łysym, bo nie mogą zrobić tak.
A to jest najlepsze.
Muszą robić tak.
To już nie takie fajne.
Po prostu ogólcie głowę, nie będziecie musieli się martwić.
To był pierwszy powód,
dlaczego kobiety powinny mieć prawo zabijania dzieci.
Życie nie jest takie ważne.
Drugim powodem jest to, że taka jest ich rola.
One decydują, kto żyje, a kto umiera.
Bo są samicami naszego gatunku.
To właśnie robią samice na arenie reprodukcji.
Są selekcjonerkami. Muszą decydować.
Dajemy im tę odpowiedzialność, kiedy je posuwamy.
„Sama zdecyduj, co zrobić z tym gównem”.
Narka.
Ona musi przemyśleć, czy powinniście mieć dzieci.
To jej zadanie, bo kobiety mają rozsądek.
A faceci nie.
Oni mają intencje.
Pragną spryskać cały świat swoim nasieniem jak mgłą.
„Więcej mnie!
Więcej mnie”.
To ona musi zdecydować: „Wystarczy już ciebie,
na serio, wystarczy.
Tej gęby nie powinno się powielać.
Widziałam twojego ojca, wcale mu się nie poprawia.
Nie myśli o tym, dopóki jej nie przelecisz.
Wie dopiero, gdy krzyczysz: „O tak!”
Myśli: "Nie urodzę dziecka tego pieprzonego kretyna”.
Dlatego aborcja jest ostatnią linią obrony
przeciwko miernotom w naszym gatunku.
Trzeba usunąć wszystkie nieudane dzieci.
Zwierzęta tak robią, choć za późno.
Rodzą potomstwo.
A potem stwierdzają: „Zimno mi, zjem jednego”.
„Ale kiedy to powinno być dozwolone?”
Dopóki dziecko jest w cipce.
W jej cipce.
Jeśli jakiś koleś jest w twojej cipce, możesz go zabić.
To podstawa.
Możesz zabić kogoś, kto wtargnie do twojego domu.
No więc... takie jest moje zdanie.
Mam dwoje dzieci.
Staram się być przy nich lepszy,
zmienić swoje zachowanie.
W moim domu wszystkie zasady odnoszą się do mnie.
Zasada nieprzeklinania przy dzieciach.
Choć czasem mi się zdarza.
Z dziećmi jest wiele stresujących chwil,
gdy można coś chlapnąć.
Raz podałem córce kolację, mówiąc:
„Proszę, twoja pieprzona zupa”.
Ale...
sami rozumiecie, że to była ciężka... sytuacja.
Masz nauczyć dziecko odróżniać dobro od zła, a to dość niejasne.
Niektórzy wychowują dzieci religijnie i mają to z głowy.
Mówią im, jak mają postępować.
Ja moich tak nie wychowuję, bo mi się nie chce.
Wstawanie w niedzielę? Pieprzyć to.
Pieprzyć to.
Niech wasze dusze gniją, dzieci. Wisi mi to.
„Tatusiu, kto to Jezus?” „Nie twój pieprzony interes, śpij”.
Ale moje dzieci żyją na świecie,
a jest tu wiele religii. Trzeba uczyć swoje dzieci.
Nie wychowujecie ich religijnie, to uczcie ich o religiach.
Powtarzam im stale,
że na świecie jest wiele religii i wszystkie są równe.
Ale dominują chrześcijanie.
Tak im mówię.
Chrześcijanie wygrali.
Są zwycięzcami.
Postępujcie stosownie.
Pogratulujcie im, kiedy ich spotkacie.
Bo oni wygrali świat.
To prawda.
Lubimy powtarzać, że każda religia jest dokładnie...
Wcale nie jest.
Chrześcijanie wygrali wszystko.
Dawno temu.
Jeśli nie wierzycie, zadam wam pytanie. Który mamy rok?
No dalej.
Który mamy rok według całej rasy ludzkiej?
I dlaczego?
Który mamy rok? Niech pan krzyknie.
Dziękuję. 2016?
Nie, jest... Zgadza się.
Jest 2017. Co to jest?
Numer.
Nie pierwszy lepszy.
To musi być bardzo ważny numer.
Ponieważ przyjęliśmy go jednomyślnie jako cały gatunek.
Od tysięcy lat liczymy:
„Jeden, dwa, trzy...
No dalej, wszyscy, cztery...
Dalej, Afryko, pięć, sześć...”
Co to za numer?
Liczymy dni od jakiego momentu?
Od kiedy powstali ludzie?
Czy od kiedy Słońce zrobiło to coś?
Skądże znowu.
Co zdarzyło się 2017 lat temu? Kto krzyknie?
Chrystus!
Tak. Chrystus!
Chrystus!
Zgadza się.
2017 lat temu narodził się Chrystus!
Jezus!
Odliczamy dni od narodzin Jezusa.
Wspólnie.
To ma sens dla chrześcijan.
Ale o co, do cholery, chodzi reszcie?
„Jezus tu był, Jezus tu był”.
Wszyscy, naukowcy, historycy.
„Jezus,
Jezus”.
„Jezus plus dwa, Jezus plus trzy, Jezus plus cztery”.
Jezus plus 2017 lat, cztery miesiące i trzy dni,
wtedy wygasa twoja licencja.
I to ma nie być zwycięstwo chrześcijan?
To ma nie być całkowite zwycięstwo?
To nie wolny poniedziałek w październiku.
To znaczy, że przed Jezusem czas nie istniał.
A cały świat na to: „Dobra, spoko”.
Ktoś spytał: „A co z latami przed nim?
Były ich miliardy, nieskończoność”.
„Te odliczamy do tyłu”.
„Mamy odliczać większość historii do tyłu?
By dostosować się do jednej religii?”
„Dobra, zróbmy tak. W porządku”.
Oglądacie czasem sylwestra na świecie?
Pokazują, jak świętuje się w innych krajach. Świetna sprawa.
Pierwsza jest mała wysepka.
Tam najpierw jest nowy rok.
Wysepka na Pacyfiku, zapomniałem nazwy.
Co roku powtarzają pewną ceremonię.
Ubierają się w trawę.
Nie mają jeszcze patyków. Są w epoce trawy.
Nie mają zegarów.
Ale tańczą.
„Dwa tysiące siedemnasty”.
Potem w innych miejscach świata: „Och, już 2017”.
„Śmierć wszystkim chrześcijanom w 2017 roku”.
Żydzi po cichu też liczą.
Naprawdę jest 5766 rok.
Ale to tylko dla nas, my tylko...
W porządku.
Liczymy cały czas, czekając, aż się otrząśniecie.
Napiszę wasz rok na czeku. Nie chcę kłopotów.
A chiński Nowy Rok?
Właśnie, a chiński Nowy Rok?
Następnym razem wypełniając PIT,
wpiszcie „małpa” w rubrykę "rok".
Wpiszcie tam małpę.
Zobaczycie, co się stanie z kasą.
Nie, jest 2017 rok naszego Pana...
Dokładnie co do Jezusa.
A najdziwniejsze, że to wymyślono. Musieli przemianować lata,
które już były.
Bo nieważne, co to były za lata.
Wiecie, prawda? Że rok trzeci...
wcale nie był rokiem trzecim...
w czasie trwania roku trzeciego.
Nikt nie pytał: „Który mamy rok?” „Trzeci”.
„Ale ja mam 28 lat,
jak mogę mieć 28 lat,
skoro mamy rok trzeci?”
„Bo urodziłeś się 24 lata p.n.e.
Jest też rok zero. Pamiętasz liczenie do tyłu?
Szlag, to było stresujące. Nienawidziłem tych lat”.
Jak to było?
„Który to rok?” „10”.
„A teraz?” „Dziewiąty”.
Co to będzie, do cholery?
Więc nie wiem, co mówić dzieciom.
Kiedyś chciały psa, to go im kupiłem.
I to był błąd. Nie powinienem był brać psa.
Po pierwsze, uratowaliśmy go.
Adoptowaliśmy go...
Zawsze ratujcie!
Bierzcie psa ze schroniska,
a nie szczeniaka
od tych okropnych ludzi, którzy hodują je na sprzedaż.
Nie.
Weźcie tajemniczego psa...
który był bity i maltretowany,
przeżył traumę na ulicach Portoryko
i nie może nikomu o tym opowiedzieć.
Nigdy nic nie wiedzą.
„Wiecie coś o tym psie?” „Boi się drobnych.
Sądzimy, że ktoś bił ją po pysku garściami drobnych.
Ale poza tym, nic”.
Bierzecie więc przypadkowego psa,
umieszczacie go w domu pośród rodziny
i obserwujecie, jak odkrywa swoją osobowość.
Mój pies jest szalony.
Wchodzę do kuchni, a pies stoi tam samotnie i robi tak.
„Wszystko w porządku?
Nic ci nie jest?”
Moje dzieci boją się tego psa.
Córka chce go pogłaskać, a on robi tak...
Córka pyta: „Mam go głaskać?” „Raczej nie, kochanie".
Zabrałem psa do weterynarza, by spytać, co robić.
Pani weterynarz mówi: „Jest coś,
co musi pan poważnie rozważyć”.
„Proszę, powiedz, że trzeba go zabić,
bądź lekarzem, który oznajmi, że pies musi odejść”.
Ale nie, powiedziała:
„Proszę rozważyć podawanie prozaka... psu”.
„Serio?”
„Tak, to działa. Pies zaraz się uspokoi.
Ale to poważna decyzja, proszę to przemyśleć”.
„Proszę mu od razu władować w dupsko cztery.
Nad czym tu się zastanawiać?
Mam gdzieś, co on przeżywa.
Zrób coś, do cholery.
Daj mu heroinę, naszprycuj go”.
„Chodź, psinko”.
„Twój pies jest taki spokojny”.
„No,
utrzymanie go w tym stanie to tylko 400 $ na dzień”.
Nie zawsze taki byłem. Kiedyś kochałem zwierzęta.
Martwiłem się o nie.
O wszystkie.
Mając 20 lat, pytałem: „Czy wszystkim pieskom na świecie jest dobrze?
Mam taką nadzieję”.
Teraz mam 49 lat i dwójkę dzieci.
Wiecie, o co chodzi? Twój krąg zmartwień się zawęża.
Mam czwórkę siostrzeńców. Nie kocham żadnego.
Pieprzyć psa.
Znacie te anonse w TV o maltretowanych zwierzętach?
Pies z pustym oczodołem wyglądający tak...
Te zwierzęta zawsze są mokre.
Jakby polewali je wodą przed nagraniem.
Pies wygląda tak...
Pojawia się głos: „Spójrzcie na te psy.
Są codziennie bite.
Wyślijcie nam pieniądze, aby temu zapobiec”.
Bijecie psy?
Jak moja kasa ma to zmienić?
Widzieliście ten ze smutnym facetem?
Jest bardzo przygnębiony.
Trzyma małą tabliczkę z napisem: „Tak, jasne”.
I mówi: „Taki SMS zabił moją córkę”.
Bo ktoś pisząc: „Tak, jasne”, przejechał jego dziecko. To okropne.
A może ten ktoś odpisywał na SMS-a:
„Czy mógłbyś przejechać to dziecko?”
A więc...
odpisał i to zrobił.
Nie mówię, że to coś zmienia.
Tylko że nie mamy pełnej informacji.
Któregoś dnia jadłem z dziećmi śniadanie
i słuchaliśmy radia NPR.
Zawsze go słuchamy, bo jest lepsze od was.
I...
Słuchaliśmy NPR przy śniadaniu.
Często powtarzali tam zdanie:
„Wątpiący w 9/11”.
Ciągle to mówili.
„Wątpiący w 9/11”.
Córka spytała: „Co to znaczy?”
„To grupa ludzi, która uważa, że 11 września to spisek”.
A ona na to: „Myślałam, że dziewięć osób odrzuca jedenastkę”.
Myślała, że to dziewięć osób, które nie wierzą w tą bzdurną jedenastkę.
Mała grupka, zaledwie dziewięć osób.
A jednak trafili do radia,
bo są oddani sprawie.
Protestują każdego dnia.
Dziewięć osób odrzucających 11.
Krzyczą pod Białym Domem: „Mówi się: 10, 12, 13!”
Ja i moja ósemka znajomych wiemy to!
Jesteśmy dziewiątką odrzucającą jedenastkę.
Wiemy, że 11 to bzdurna liczba...
propagowana wśród ludzi.
Czemu jedenaście?
Mamy trzynaście,
czternaście, piętnaście...
szesnaście, siedemnaście,
pieprzone osiemnaście i dziewiętnaście
a jedenaście w angielskim brzmi zupełnie inaczej.
Co się stało z jedenaście?
Rząd odebrał nam jedenaście
i zastąpił jakimś gównem, które brzmi całkiem inaczej.
Nasza dziewiątka odrzuca to gówno.
Panie prezydencie, zwróćcie nam jedenaście!
Nie chciałbym obrazić Chińczyków tym stereotypem,
ale...
„To prawda. Jestem Chińczykiem, pojebańcy.
Pochodzę z Pekinu.
Mieszkałem w Szanghaju.
Jestem zajebiście chiński.
Bardziej niż pieprzone pałeczki”.
Dobra.
Przepraszam.
Chodzi o to...
że stereotypy są krzywdzące.
To prawda. Ale te głosy są śmieszne.
Nie wiem, jak pogodzić ze sobą te dwa fakty.
Uwielbiam naśladować głosy.
Ale to obraźliwe, więc robię to w domu.
Robiłem to przed dziećmi.
Lubiły to. Nie wiedziały, że to rasistowskie.
„Zrób przyjaznego pana”.
„Mam być przyjaznym panem, młoda damo?”
„Lubimy przyjaznego pana”.
„On lubi małe, białe dziewczynki. Zjedzmy jajecznicę”.
Gdy urosły, mówię im:
„Nie wspominajcie o tym panu w szkole.
Nie mówcie o nim nauczycielom”.
Moje dzieci chodzą do publicznej szkoły w Nowym Jorku.
W porządku.
Poślijcie tam swoje.
To dobra szkoła.
Nauczą się wiele o życiu.
Nauczyciele zadziwiają mnie...
Oto, co najgorsze w tym kraju.
Nie ma bardziej szlachetnego zawodu niż nauczyciel w publicznej szkole.
Proszę, przestańcie. To wam się nie spodoba.
Nie wiecie, dokąd zmierzam.
Nie polecam klaskania byle kiedy.
Potem będziecie żałować.
W demokracji nie ma szlachetniejszego poświęcenia
niż nauczanie w szkole publicznej.
A w tym kraju ludzie, którzy to robią, to pieprzeni frajerzy.
Frajerzy ruchani w dupę.
Wszyscy to wiedzą, a oni dalej to robią.
Ciągle przychodzą nowi, choć wiedzą, jakie to gówniane zajęcie.
Uprzedza się ich.
„Jaka jest ta praca?”
„Musicie zrobić coś takiego:
zmusić dzieci, aby znały matematykę”.
„A czy one tego chcą?” „Nie chcą.
Trzeba je zmusić wbrew ich woli.
Podczas gdy buzują im hormony i mają ochotę się pozabijać”.
„Co to za dzieci?”
„Normalne dzieciaki z okolicy”.
„Ile zarobię?” „Około 10 $ za cztery lata”.
„A jeśli będę w tym dobry? Co wtedy?”
„Zupełnie nic.
Nikt nie zauważy, zwolnią cię i umrzesz w samotności”.
„Wchodzę w to na próbę na 25 lat”.
Córka poznaje grecką mitologię.
Zadaje mi pytania.
„Tatusiu, kim była mama Achillesa?”
„Nie pytaj mnie o takie pierdoły.
Nie wiem, kto był jego matką”. Nie krzyczcie, jeśli wiecie.
„Campampetes”. Nikogo nie interesuje, że wiesz.
Ale miała ciekawe pytanie dotyczące Achillesa.
Najpierw krótko przypomnę jego historię.
Achilles był niemowlęciem,
zwykłym greckim niemowlęciem.
Nie pozostał nim długo.
Ale kiedy był tym greckim niemowlęciem,
jego matka, bogini, zabrała go nad Styks.
To rzeka w Hadesie, krainie umarłych.
Zanurzyła go w wodach Styksu,
bo miały one magiczną moc.
Dzięki nim stawałeś się odporny na ciosy.
Nie można było cię zranić. Byłeś jak w zbroi.
Zanurzyła go w tej wodzie, aby go uchronić.
Ale trzymała go za piętę.
To ważny szczegół.
Trzymała go za piętę, to dość dziwny sposób trzymania dziecka.
Za piętę.
Spróbujcie złapać tak dziecko i wsadzić je do rzeki.
Już nigdy go nie zobaczycie.
Tak można się go łatwo pozbyć.
„Straciłam dziecko w wodzie.
Chciałam je umyć, a ono wpadło do rzeki.
Przykro mi, pani Achillesowa, straciłam pani dziecko.
Kazała mi je pani trzymać za piętę.
Wyślizgnęło się”.
Matka Achillesa miała meksykańską nianię.
To mniej znana postać z Iliady.
Tak czy siak...
jego matka jako bogini była w stanie go utrzymać.
Bogini mocnego chwytu czy czegoś podobnego.
Więc go utrzymała.
Odtąd był chroniony cały,
za wyjątkiem pięty.
Stąd powiedzenie „pięta achillesowa”,
czyli jedyny słaby punkt.
Każdy ma jakąś piętę achillesową.
Piętą achillesową Achillesa była jego pięta.
Dosłownie.
A więc moja córka miała pytanie.
„Dlaczego matka nie zanurzyła go ponownie?
Mogła wsadzić go jeszcze raz...
za drugą nogę”.
Czemu po prostu... Przecież tam była.
Był tam napis: „Jedno zanurzenie na boginię”?
Malowaliście jajka wielkanocne? To proste.
Zanurzacie, łapiecie z drugiej strony i znów zanurzacie.
Mądre dziecko. Byłem z niej dumny.
Ale pomyślałem: „Kim ty, kurwa, jesteś, by oceniać tę kobietę?”
Zaniepokoiłem się.
Bo historia Achillesa pokazuje,
że będąc rodzicem,
nie jesteś w stanie zadowolić tych małych pojebańców.
Zawsze jest za mało.
To zawsze będzie twoja wina.
Ile można jeszcze żądać od matki?
Zanurzyła dziecko w magicznej wodzie i ochroniła 99% jego ciała.
Czy on cokolwiek zawdzięczał sobie?
Mógł sobie założyć wielkiego buta i uważać.
Ale nie, paraduje w sandałach, pieprzonych japonkach.
Ma miecz i walczy z całym światem.
„Jestem Achilles, bo matka zanurzyła mnie w wodzie”.
Kiedy ktoś trafia go w piętę, on: „Mamo!
Wielkie dzięki, mamo!”
„Coś nie tak, Achillesie?” „Mama nie zanurzyła mi pięty.
Jest głupia, wszystko zepsuła”.
Pieprz się, Achillesie, ty grecki fiucie.
Nie cierpię, gdy ktoś mówi tak o swojej mamie.
Oglądałem raz mecz futbolowy.
Koleś zdobył kupę punktów i wszyscy się cieszyli.
Zapytali go o to po meczu.
Odpowiedział: „Moja mama zmarła rok temu,
ale wiem, że oglądała moją grę z nieba”.
Miałem ochotę mu powiedzieć: „Zostaw matkę w spokoju.
Jak śmiesz?!
Ona nie żyje”.
Kiedy pieprzone dzieci wreszcie dadzą ci spokój?
Kiedy wreszcie można przestać się nimi zajmować?
Nawet po śmierci musisz chodzić na ich pieprzone mecze?
Zostaw ją w spokoju.
Zrobiła swoje. Wychowała cię i to ją zabiło.
Pozwól jej cieszyć się niebem. Nie chcesz tego?
Żeby sobie siedziała w niebie?
Biedna kobieta. Anioły: „Mamy imprezkę, może wpadniesz?”
„Nie mogę, muszę obejrzeć mecz syna.
Byłby zawiedziony.
No dalej... On mnie nie słyszy, po co ja to robię?”
Wydaje mi się, że jak ktoś umiera, to zrobił swoje.
I trzeba o nim zapomnieć.
To moje zdanie.
Takie zmuszanie zmarłych jest nie fair.
„Pilnujesz mnie z góry?” „Tak, patrzę na wszystko”.
Wyobraźcie sobie małżeństwo z 60-letnim stażem.
Znacie to? Wszystkich to zachwyca.
Zawsze zyskują poklask za długość związku.
„Ile jesteście małżeństwem?” „Sześćdziesiąt lat”.
Czy to nie jest cudowne samo w sobie?
A skąd wiecie?
Znacie tylko staż związku.
Co rano, od 60 lat, mówi mi, że jestem gówno warta.
Uznajmy jednak, że są szczęśliwi.
Kochają się. Są małżeństwem od 60 lat.
To dłużej niż większość z nas chce żyć.
A oni są ze sobą tak długo.
Są już starsi i sobie razem spacerują.
Dwoje starszych ludzi.
Wystarczą sobie wzajemnie do szczęścia.
To właśnie oni. Spacerują sobie.
Chodzą, gdzie nikt nie chodzi. Walają się tam śmieci.
Jeżdżą tiry.
On w bezbarwnym garniturze.
Ona w trójkątnej sukience jak z dziecięcego rysunku.
W pieprzonej sukience z owocem na przodzie.
Kto by zwracał uwagę.
Spacerują tak codziennie.
Jest zimno.
Tak, zimno.
Chcesz iść do sklepu po krakersy?
Tak, kupmy krakersy.
Aż pewnego dnia... Zazwyczaj to on umiera najpierw.
idą sobie i on nagle...
A ona: „Richard!”
I on umiera.
Zostaje sama.
Rose.
Bez nikogo.
Siedzi sama w domu.
Pewnego dnia ktoś po nią przyjeżdża.
„Chodź, Rose. Nadine wychodzi za mąż.
Nieważne, po prostu chodź, do cholery.
No chodźże, jasna cholera.
Kurwa!”
Chciałoby się ją wypchnąć...
Żyje jeszcze dziesięć lat.
Dziesięć lat po śmierci Richarda.
Dziesięć lat później leży w łóżku.
Umiera.
Jest z nią ktoś, zajęty swoim telefonem.
Umierając, Rose mówi:
„Przynajmniej teraz będę już z moim Richardem... na wieki”.
Skąd ten pomysł?
Skąd ona go wzięła?
Sprawdziłem.
Żadna religia nie mówi,
że po śmierci masz zrujnować zmarłemu małżonkowi życie w niebie.
Czy to sprawiedliwe?
Kto ma...
Richard nie żyje od dziesięciu lat.
Od dziesięciu lat jest w niebie.
Nagle ktoś mu mówi: „Twoja żona tu idzie”.
„Co?
Co ty mi tu opowiadasz?”
„Rose umarła. Będzie tu za jakieś 20 minut.
Muszą ją tylko umyć i przykleić jej skrzydła.
Będziecie już razem na wieki”.
„Czekaj chwilę, kurwa.
Mówiłeś, że to niebo. Co to ma być?
Mam dziewczynę. Nie chcę żadnej pieprzonej...”
„To miłość twojego życia”. „Ale nie śmierci, pojebańcu”.
Małżeństwo to poważna sprawa.
Bardzo poważna.
Raz poszedłem na gejowski ślub.
Byłem na wielu gejowskich ślubach. To nieprawda.
Ale na tym byłem.
Z zasady nie chodzę na śluby, bo ich nie cierpię.
Nie zapraszajcie mnie. Uważam, że zapraszanie na śluby jest wredne.
Nikogo to nie cieszy.
Staracie się,
a zaproszeni: „Pieprzony ślub!”
„Oto lista miejsc, gdzie możecie się zatrzymać...”
„Super, mam mieszkać w La Quinta...
w Reading w Pensylwanii
przez trzy dni...
Bo chcecie się pobrać na kilka lat”.
Nikt nie chce oglądać, jak zaczynacie babrać się w gównie.
Wszyscy siedzą w gównie. Na tym polegają związki.
Albo jesteś sam, albo siedzisz po uszy w gównie.
To dotyczy całej ludzkiej populacji.
Widzę tu sporo młodych par. Myślicie: „My jesteśmy inni,
u nas jest dobrze”.
„Walcie się. Za kogo się uważacie?
Po prostu jeszcze się nie zjebało.
Co za arogancja”. „Nie, my to rozgryźliśmy”.
„Jasne, jesteście pierwsi”.
Oczywiście, że wszystko się zjebie.
To jak iść do kina na horror.
Na początku myślicie: „Wszystko będzie dobrze”.
Przeciwnie, wszyscy umrą.
A wy znienawidzicie osobę, którą teraz kochacie.
Miłość plus czas minus dystans równa się nienawiść.
Tak to działa.
Nie mówię, żebyście tego nie robili.
Miłość to najlepsza rzecz w życiu.
Ale nie bądźcie chciwi, nie liczcie, że będzie trwać.
Nie dziwcie się, że motylek zdechł, po tym jak zdzielicie go w twarz.
Zakochujcie się, róbcie pieprzone zamieszanie.
Wszystko się zjebie, nim zdążycie się zorientować.
Będziecie płakać i żyć dalej. To w życiu najlepsze.
Tak jest. Zawsze kochałem miłość.
Poznać kogoś i stwierdzić: „Cholera!
To ta osoba!” Wspaniałe uczucie.
Dlaczego to nie może być: „O, tak!”
Przez całe lata, całe życie: „Tak!”
To szaleństwo oczekiwać tego.
To drobiazg, który musicie schwytać.
Potem to gnije i umiera. Tak to działa.
To jak patrzeć, jak ktoś w parku robi bańki ogromną różdżką.
Czasem zrobi naprawdę wielką i wszyscy krzyczą: "O, tak!
Cholera. I po wszystkim."
Nie odwleczecie tego. „Kłamca!” Kto by się wkurzał na osad z mydła.
To tak się potrafi zjebać.
Naprawdę.
Te drobne zawiłości. Ostatnio odbyłem mailową kłótnię.
Nie znacie? Pewnie część z was właśnie to robi.
Kłótnia za pomocą e-maili, nie SMS-ów.
Z SMS-ami jest tak: „Pierdol się”.
„Sam się pierdol”.
„Kutas”.
„Dupek”.
To kłótnia SMS-owa.
Z e-mailami wygląda to tak: „Powiedziałam ci o tym w czerwcu,
byłam bardzo zawiedziona, że mnie nie słuchałeś”.
Nad e-mailami pracuje się całą noc.
Jak nad mową końcową w sprawie o morderstwo.
Taki ważny jest ten pieprzony e-mail.
Klepiesz go jak Beethoven, polewasz głowę wodą,
głuchniesz i dalej nad nim pracujesz.
A potem wysyłasz go komuś:
„Możesz to przeczytać i powiedzieć, czy mam rację?
Zacznij od końca”.
Dostajesz odpowiedź: „Zrobiłam kilka poprawek”.
„Dziękuję. Właśnie tak to chciałem ująć, a jednak...”
Wysyłasz go komuś innemu, a on:
„Wytnij: »Pierdol się, debilko«, bo to zaciemnia wymowę”.
Ty na to: „Wal się, zostawiam to”.
Wreszcie wysyłasz.
I czujesz się tak.
Naprawdę dobrze. „Wreszcie to powiedziałem”.
Wyobrażasz sobie, jak ona czyta to w domu i myśli:
„Myliłam się co do tylu spraw”.
Przez cały dzień nie odpisuje,
a ty wiesz, że to dlatego, że ją oczarowałeś.
Podejmujesz decyzję: „Przeczytam swój e-mail,
przeczytam e-mail, który napisałem”.
Czy istnieje bardziej odrażające ludzkie zachowanie
niż czytanie swoich wysłanych e-maili?
Jest coś, co bardziej niż to przypomina drapanie się po tyłku i wąchanie palca?
Robię to bez przerwy.
Tak zrobiłem. To była kłótnia e-mailowa.
I...
Zajrzałem do folderu wysłane, gdzie wszystko...
jest wyryte w kamieniu i nie da się nic zmienić.
A tu coś zostało przez pomyłkę.
Na początku coś niechcący zostawiłem:
„To mój ostatni szkic, co o nim myślisz?”
I cała reszta jest gówno warta.
Wszystko na nic.
Ona wie, że mam ekipę pisarską i grupę fokusową.
Pod każdym pieprzonym mailem powinny być przypisy.
Zatwierdzone przez matkę i siostrę.
Miłość jest tego warta. Naprawdę.
Jest warta.
Przez całe życie uganiałem się za miłością.
Już jako dzieciak uwielbiałem dziewczyny.
To było...
Kiedy miałem 12 lat, odkryłem, że dziewczyny są wspaniałe.
Zapraszałem je na randki. Podchodziłem i zapraszałem,
Nie bałem się.
Podszedłbym do każdej: „Umówisz się ze mną?”
A ona: „Nie!”
Bo tak nie powinno się robić.
Był pewien system.
Córki mówiły, że ciągle działa w szkole.
Polega to na tym, że chłopak prosi kolegę,
aby ten poprosił jej koleżankę, aby ona spytała ją,
co ona na to...
gdybym zaprosił ją na randkę.
Skąd dzieci znają te elżbietańskie zwyczaje?
Dwunastolatek.
„Proszę, spytaj poprzez jej znajomą dziewkę,
czy mógłbym starać się o jej przybycie.
Jakaż byłaby jej odpowiedź?"
„Zaiste, moja pani z radością przystanie na pańskie towarzystwo,
gdyby zechciał pan ujawnić swe zamiary”.
„Tak będzie.
Mogę strzelić jej palcówkę?”
„Jest pan śmiały, sir.
Może pan to uczynić”.
„I takoż uczynię, strzelę jej palcówkę”.
Ja tak nie robiłem. Wolałem sam spytać.
Dziewczyny zawsze mi odmawiały.
Do czasu Rachel.
Ona pierwsza się zgodziła.
Zaprosiłem ją na tańce w ósmej klasie.
Jest to jak dotąd najszczęśliwszy moment w moim życiu.
Nic go nie przebiło.
Rachel odparła: „Tak, pójdę z tobą na tańce”.
No i poszliśmy.
Miałem 13 lat. Pierwsze wyjście z dziewczyną.
Po jakichś pięciu minutach ona podchodzi i pyta:
„Mogę zatańczyć z Jeffem?”
Ja na to: „Dobra”.
Bo co mogłem zrobić jako trzynastolatek?
Co odpowiedzieć? „Mogę zatańczyć z Jeffem?”
„Nie możesz.
Co to, kurwa, ma być, Rachel?
Zbieraj swoje bety, wychodzimy.
Zamknij mordę, Rachel, na Boga”.
Nie miałem wtedy takich narzędzi.
Zgodziłem się i zatańczyła z Jeffem.
Poobściskiwali się i wyszli.
To był koniec.
A ja nauczyłem się...
A Jeff... To prawdziwa historia.
Jeff jest teraz kobietą.
To się stało.
Naprawdę.
Szukałem na Facebooku znajomych z przeszłości. On jest kobietą.
Ma bloga o tym, jak stać się kobietą.
Czytałem go całą noc. Płakałem. Jest niesamowity.
Pomyślałem: „To niesamowite”.
Na dole było jej zdjęcie z długimi włosami.
Napisała: „Nie zmieniłam się. Cały czas wiedziałam, kim jestem.
Wiedziałam, że jestem dziewczynką, odkąd skończyłam 6 lat”.
Pomyślałem wtedy: "To czemu, kurwa, odbiłeś mi dziewczynę?
Wiedziałeś? Ty skurwielu! Pierdol się, Jeff!
Pieprzyć ciebie i twoją przemianę. Mam to gdzieś.
Brawa dla transgender, ale pieprz się, bo jesteś dupkiem.
Który stał się cipą. Oto co się stało”.
Zazdroszczę transgenderowcom.
To trudna droga, ale zazdroszczę im na tym etapie,
kiedy zdają sobie sprawę, co z nimi nie tak, i to naprawiają.
Co za niesamowity dar, wiedzieć, co z tobą, kurwa, jest nie tak.
Kto inny to potrafi?
To bardzo ckliwe, a ja nie mam pieprzonego pojęcia!
Oddałbym milion dolarów, by się obudzić z myślą:
„Jestem sową. A więc to tak.
Muszę tylko zacząć wolno mrugać i jeść myszy”.
Bo życie jest pokrętne.
Mimo że mam 49 lat, nie odkryłem jeszcze swojej osobowości.
Wciąż jestem pogubiony.
Miotają mną nowe emocje. Nie lubię ich.
Chcę wiedzieć, co lubię, dostać to i umrzeć.
Tego pragnę na tym etapie.
Czuję dziwną więź z filmem, który czasem leci na kablówce.
Ma tytuł Magic Mike. Widzieliście go kiedyś?
Tym, którzy obejrzą to nagranie w przyszłości, wyjaśnię,
żeto film o męskich striptizerach,
z Matthew McConaughey'em i Channingiem Tatumem.
Powstawał w zupełnie innym kraju niż ten, z którego to teraz oglądacie.
Tak czy siak...
obchodziły nas wtedy inne rzeczy.
Tego budynku pewnie już nie ma.
Ale...
oglądacie to na jakimś zakurzonym rupieciu.
Właśnie to.
Nie wiem, czemu wybraliście akurat ten program.
Kiedy wszystko było łatwiejsze, robiliśmy takie filmy, jak Magic Mike.
To przyjemny film o facetach, którzy się rozbierają.
Gdy przerzucam kanały i na niego trafiam, zawsze zostawiam.
Gram z tym filmem w „Kto pierwszy stchórzy”.
To dobry film. Dobrze zrobiony
przez świetnego reżysera Stevena Soderbergha.
Wczuwam się w historię, a oni zaczynają się rozbierać.
I wtedy mam całą gamę emocji.
Twarz zaczyna mi płonąć.
Najpierw bez powodu robię się wrogo nastawiony.
Kurwa...
Ale jest fragment filmu, który lubię.
Mam ulubioną scenę w Magic Mike, więc zawsze na nią czekam.
Matthew McConaughey w skórzanych spodniach, bez koszuli,
mówi: „Prawo zabrania ci dotykać.
Ale widzę tu wielu łamiących prawo”.
Tak mówi...
To mistrzostwo.
Wyrzuca to z siebie: „Widzę tu wielu łamiących prawo”.
Bardzo mi się to podoba.
Podoba mi się.
Film się zaczyna, a ja chciałbym, żeby już była ta kwestia.
Potem on to mówi, a ja: „Zajebiste, naprawdę zajebiste”.
Bardzo mi się to podoba.
Tak bardzo, że choć nie robię parodii,
tę odwalam perfekcyjnie, bo ciągle o tym myślę.
Chodzę sobie po domu i myślę: „Prawo zabrania ci dotykać,
prawo zabrania ci dotykać”.
Podchodzę do psa: „Ale widzę tu wielu łamiących prawo”.
Lubię tą scenę.
Po tej kwestii wchodzą striptizerzy.
Matthew McConaughey i cała reszta.
Channing Tatum robi to.
Ja na to: "O kurwa" i muszę przestać.
Zaczynam czuć emocje.
Mam dziwne uczucie. Wcale mi nie staje.
To nie to.
Ale czuję, że mój penis lekko się poruszył.
Zaczyna się...
Wiecie, o co chodzi, jak się tak rozwija?
Jak kiedy się przez chwilę dmucha zabawkę z basenu.
Pokazują się zmarszczki, nabiera kształtu...
Wczesna faza...
Mój fiut się budzi.
Co wy tam robicie?
Nigdy nie obejrzałem Magic Mike'a w całości.
Bo nie chcę oglądać końcówki.
Wiem, jak ten film się kończy.
Jestem przekonany, że pod koniec zostaję gejem.
Jestem przekonany.
Nie chcę zobaczyć końcówki. Niech zostanie, jak jest.
Wiecie dlaczego? Bo mam 49 lat.
Nie chcę wkraczać w społeczność gejowską teraz.
Ta wersja mnie nie będzie się dobrze bawić
jako świeży homoseksualista.
Więc pieprzyć to.
Mam do tego prawo, bo dotyczy to mojej osoby.
To moje życie.
Nigdy nie dyskryminowałbym kogoś, bo jest homo.
Nawet bym o tym nie marzył. Ale mam wszelkie prawo,
by zdusić w zarodku wszelką potencjalną homoseksualność w sobie.
Mam prawo gwałtownie to stłumić.
Wyglądam, jakbym skłaniał kolesia, by mi obciągnął.
A przecież nie zacząłem nagle czuć pociągu do mężczyzn.
Nie pociągają mnie.
Tylko Matthew McConaughey i Channing Tatum.
Są zajebiści.
Ja pierdolę, serio.
Matthew w swojej skórze.
Po prostu...
Zajebiście seksowny.
A Channing, trochę tępawy z twarzy.
O kurwa!
Pieprzę to, podoba mi się.
Ogólnie faceci mnie nie kręcą. Wiecie, co o tym myślę?
Jestem gejem tylko dla najlepszych.
Dla śmietanki z górnej półki.
Nie z sieciówki, nie z lumpeksu.
Nie pójdę do galerii, by obciągnąć parę kutasów.
Pójdę do designerskiego sklepu, by mieć sygnowaną kolekcję.
Platynowy kutas.
Najlepszy.
Najlepszy kutas.
Wybieram to, co najlepsze.
Jeśli jest najlepsze, próbuję.
Nie lubię koniaku.
Nigdy nie kupiłbym butelki Hennessy, by trzymać ją w domu.
Ale nie próbowałem najlepszego.
Jeśli ktoś spytałby: „Spróbujesz tego koniaku?
Miał 500 lat już 300 lat temu”,
odparłbym: „Dawaj, do cholery”.
Gdyby zaproszono mnie do kenijskiej restauracji,
nie chciałbym tam iść, bo wiem, jakie żarcie lubię.
Ale jeśli ktoś powie: „To najlepsza kenijska restauracja,
czeka się pół roku na rezerwację.
Mogę cię wkręcić.
Podają tam żywe żółwie.
Zjadasz je na żywca, odgryzając kawałki wrzeszczących pysków.
Każdy z tych żółwi to ostatni przedstawiciel gatunku”.
Nie mogę się doczekać, by go zjeść.
Wykończę jego braci własnymi ustami.
To, co najlepsze.
Więc jeśli ktoś powie: „Mamy kolesia z najlepszym fiutem.
Najlepszy kutas na świecie.
Nasączany olejem z oliwek, odkąd gość skończył pięć lat.
Przez całe życie był karmiony wyłącznie masłem i penisami.
Najlepszy fiut. Możesz go obciągnąć”.
„Pokażcie mi go.
Mogę zobaczyć?
Wyciągniesz go?
O kurwa. Boże, jest piękny.
Uwielbiam go, cholera. Nie powinienem był patrzeć.
Przybliż się. Nie wiem, co mam zrobić, podsuń go bliżej”.
Chyba w tym momencie powinno się go wziąć do ust?
Patrzysz na najlepszego fiuta na świecie
i nie wiesz, czy go possać, to po prostu weź go do buzi.
Na jakieś 20 sekund. Wtedy zdecydujesz.
To długo. Dwadzieścia sekund.
Długo, gdy ma się fiuta w ustach
i targają tobą sprzeczności.
20 sekund.
Ale przez ten czas wcale nie podejmujesz decyzji.
20 sekund...
Pokażę wam. Oto 20 sekund z kutasem w ustach.
Nie.
Zdecydowałem, że nie będę go ssał.
Czuję, jakbym miał go w ustach cały dzień.
Nie lubię kutasów, więc nie jestem gejem.
To prawdziwy powód. Nie cierpię ich. Penisy są obrzydliwe.
Nie mam ochoty turlać waszych dropsów.
Nigdy ich nie znosiłem.
Nienawidziłem członka mojego ojca.
Serio. Nienawidziłem go.
Chłopiec ma czasem okazję zobaczyć fiuta ojca.
Dajmy na to, w restauracji.
Powinienem to chyba wyjaśnić.
Zabrzmiało, jakbym miał dziwnego ojca.
Idziemy coś zjeść. Przypatrzcie się.
Czasami, gdy jest się w restauracji z rodziną
i chce się siusiu, tata idzie z dzieckiem do toalety.
Na meczach baseballowych
nie było pisuarów, tylko takie koryto.
Mali chłopcy i mężczyźni stali tam razem.
Mężczyźni robili tak...
A my na dole, mali chłopcy.
Z kutasami na wysokości oczu.
Obrzydliwe, sikające fiuty.
Z obu stron, niczym zespół rewiowy.
Fiut mojego ojca był najobrzydliwszy.
Najgorszy.
Mój tata jest Meksykaninem.
To prawda, choć ja nim nie jestem.
Ja nie jestem Meksykaninem, ale mój tata – tak.
To, że Meksykanin posuwał latami moją matkę, nie czyni mnie Meksykaninem.
To robi z niej dziwkę.
Tak czy siak, mój tata...
miał meksykańskiego, katolickiego,
nieobrzezanego, surowego, organicznego...
prowincjonalnego, meksykańskiego fiuta z wolnego chowu.
Był taki prymitywny.
Jak wiejski ziemniak z targowiska. Sterczał niczym strąk tamaryndowca.
I wytryskiwał z niego mocz.
Myślałem: „Tato, otwórz siusiaka przed sikaniem.
To wygląda, jakbyś sikał przez róg poszewki”.
Tata miał dziwne życie.
Też.
Gdy miałem 10 lat, rodzice się rozwiedli, a on nawrócił się na judaizm.
To znaczy, zmienił wiarę...
na judaizm. Nie zamienił się w Żyda.
Nie zrobił tak...
On...
przeszedł na judaizm.
Miałem kolegów Żydów.
Wiedziałem, że mieli małe, ładne, przycięte fiutki.
I pamiętałem ten pazur aligatora, penis mojego ojca.
Naprawdę nie cierpię penisów. Dlatego nie mogę być gejem.
Mężczyźni są w porządku. Chciałbym mieć chłopaka.
O, tak. Gdy ktoś mówi: „mój chłopak”,
czuję, że chciałbym go mieć.
Czemu nie mogę mieć chłopaka?
Dużego, wysokiego chłopaka.
To mój chłopak.
Szaleję za nim.
Noszę jego za dużą na mnie kurtkę.
„Kurtka mojego chłopaka.
Czuję się bezpiecznie”.
Podobałoby mi się.
Chciałbym mieć takiego wysokiego kolesia.
Zachodziłby mnie od tyłu, a ja: „Cześć”.
To byłoby fajne.
Ale żeby mieć to wszystko,
trzeba wpuścić w tyłek jego kutasa.
Twardego, wbijającego się kutasa...
„O, kurwa.
Chciałem tylko założyć twoją kurtkę”.
Dziękuję, byliście wspaniali.
Dziękuję bardzo.
Napisy: Marta Kliber